روزانه ها60 (کنایه ی حمال...!)
سواد چندانی در خواندن و نوشتن ندارد. فیزیک بدنی او نیز اندکی مشکل دارد. اما با حمالی در بازار، رزقی حللال به سفره ی خویش می برد. دیروز حین بارش باران، در مغازه ای نشسته بودم. وارد مغازه شد. سلام و احوالپرسی کرد. کاغذ و مبلغی پول در دستش مچاله بود!. به مغازه دار داد: «پته برقه، زحمِتشا بکش» قبض برق خانه اش با مبلغ هفده هزار و سیصد تومان پول بود. برای پرداخت با کارت خوان آورده بود. چایی برایش ریخت. قبض اش را گرفت و پرداخت کرد. خدا را به جهت مهیا شدن مبلغ گاز و برق اش شکر کرد!. آب و تلفن و... را توکل به خدا کرد!. چایی را خورد. حین رفتن خطاب به من گفت: «حجی بر شومام این پتا را میارند!»
لحظه ای مکث کردم. مرد زحمتکش ساده را چه گویم؟!. شاید تمام درد و رنج زندگی، بغض و نفرت از اوضاع و به وجود آورندگان این اوضاع، را با جمله ای خالی کرده است!. اما سکوت من نیز ذهنش را به معافیت از پرداخت برق و گاز و آب و... به یقین تبدیل می کرد!. پس جوابش دادم. نه مش... برای ما از این پته ها نمی آورند!. مامورین آب و برق و... هر بار مرا ماچی می کنند و می روند. انگار شرمنده شد. بدون هیچ حرفی رفت. دوستان گله مند از جوابم شدند!. نیازی به پاسخ نداشت. توضیح دادم که خرسند از جواب خویش نیستم. اما حکایت او حکایت پیرزنی است که حین ساخت مناری، کجی منار را به معمار تذکر داد. معمار کارگرانی را فرا خواند. پرسید به کدام طرف کج است؟!. بگو تا مهارش کنیم!. لحظه ای گذشت پیرزن صافی منار را گوشزد کرد. معمار به کارگران گفت: همینطور مهارش کنید. کارگران، معمار را دلیل این کار پرسیدند؟!. پاسخ داد: ذهنیت کج او با این کار صاف شد. این نیز دیگر یقین دارد ما نیز به قولش پته ی برق و گاز و... داریم!.