گاهی اوقات سیاست و سیاست مدارانی چندش آور جلوه می کنند!. گاهی نیز برعکس، سیاست و سیاستمدارانی مباهات و افتخار آدمی را موجب می شوند!. وقتی برخی حرکت های عوام فریبانه (پوپولیستی) دولت به اصطلاح پاک نهم و دهم برای مان چندش آور بود!. تکرار برخی از این حرکات در دولت یازدهم نیز به همان اندازه برای ما چندش آور است!. سوار بر ماشین و عبور از بین مردم در حال هلهله، دویدن به دنبال ماشین و گرفتن نامه های بی اثر، دست بوسی و شعارهای تکبر برانگیز طرفین و... چندش آور است. چه این حرکات از احمدی نژاد سر دهد، چه حسن روحانی، چه دیگری...

اما وقتی بیاد می اوریم سید خندان ممنوع الچهره و ممنوع البیان و ممنوع الخروج، با این سخن از امیر مومنان: «به دنبال اسب من ندوید که این کار کبر و غرور مرا و از بین رفتن کرامت انسانی شما را موجب می شود.» (نقل به مضمون)مردم را از دویدن به دنبال ماشین و دست بوسی و... منع می کرد!. یا وقتی سخن رهبری در (6/2/94 در دیدار با نیروهای انتظامی) «جولان دادن برخی جوان های سرمست غرور ثروت با خودروهای گرانقیمت در خیابانها از مظاهر ایجاد ناامنی روانی در جامعه است.» گفته ی میر در حبس را در 25 بهمن 1387 «ما با مرفهینی مخالف هستیم که در میان مشکلات مردم رژه می روند و با خودروهای چند میلیونی حالت سرکوب روانی را در قشرهای پایین جامعه ایجاد می کنند.» یادآوری کرد و فخر و مباهات آدمی از سیاست و سیاست مدارانی اینگونه را به همراه دارد.