وقتی سوت پایان فینال جام بیستم با قهرمانی آلمان به صدا در امد، یاد پیگیری مسابقات ادوارهای دور جام جهانی افتادم. چند دوره ای است مردم ایران با چند ثانیه تاخیر به بهترین وجه، قادر به مشاهده ی این بازی ها می باشند!. این چند ثانیه هم اهمیت چندانی ندارد. اما قابل حذف است تا گویی مستقیم و بدون وقفه در جریان اتفاقات و نتایج هر بازی می بودیم. چاره ای نیست، قصد خیر مسئولین جهت دوری ما مردم از جهنم و هدایت به سوی بهشت، این حق را به آنان داده تا ثانیه ای تاخیر برای مان ایجاد کنند!. ما نیز با تامل به ادوار گذشته و بهره بردن از امکانات حال حاضر، ضمن تقدیر و تشکر، از این اندک باقیمانده ی حقوق خویش می گذریم!.

اما در ادوارهای نه چندان دور، یک بازی از سه بازی ایران در جام 1978 آرژانتین را از رادیو شنیدم. دورانی در دهه ی اول انقلاب (دوران آرمان گرایی) بازگشتی به عقب تر از بازی های 78 به وجود آمد. پخش مستقیم و خبررسانی آنچنانی وجود نداشت!. حتی در ضمن اخبار سراسری نیز از اخبار ورزشی خبری نبود!. به گونه ای که فردای اتمام جام جهانی هیچ دانش آموزی از همکلاسی ها خبر از قهرمانی آلمان یا ایتالیا نداشت!. شرح مختصری از اتفاقات و حوادث ورزشی از طریق دو نشریه دنیای وررزش  و کیهان ورزشی منتشر می شد!. این دو نشریه نیز با یک یا دو روز و حتی گاهی سه روز به شهر ما می رسید. تازه، من و هر نوجوانی دیگری توان خرید هفتگی نداشتیم...

القصه، روز بعد از فینال1982 صبح، زنگ دوم، کلاس ورزش با دوستی متعلق به خانواده ای فوتبالی به اشتیاق فهمیدن نتیجه بازی، از مدرسه فرار کردیم. وقتی فروشنده ی یکی از دو فروشگاه ورزشی آن زمان، در حال چسباندن تصویر تیم ایتالیا (از صفحه ی وسط یکی از این دو مجله ی ورزشی) پشت شیشه مغازه ی خویش بود، احساس قهرمانی ایتالیا به ما دست داد. نتیجه را پرسیدیم!. با غرور نتیجه را بیان داشت!. انگار تازه از استادیوم دیدار بازی، باز می گشت: «الان رفتم از طریقه تلفن نتیجه را از یک همکار ورزشی فروش تهرانی پرسیدم!. ایتالیا سه بر یک آلمان را شکست داده و قهرمان شده، پئالورسی هم از ایتالیا آقای گل شده است.»            

پی نوشت:

این پست به جهت خرابی سیستم دو روز دیر ثبت شد.